zelfliefde – Krijgerij

Iemand 2

ik ken iemand die zijn best doet
niet teveel te zijn om daarmee te blijven
niet te verdwijnen als herinnering
ik ken iemand die nu al denkt
goed genoeg te zijn en nog niet beseft
dat hij daarmee stopt hier te bestaan
ik ken iemand die niet weet
hoe mooi ze is en zo mooi stralen kan
die zichzelf pas ziet in enkel donker
ik ken iemand die alleen de liefde is
met open ogen door alle sloten loopt
en verdrinkt in alsmaar delen
ik ken iemand die altijd alles geeft
en zelf vergeet hardop te dromen
in niets verdwijnt, voor lief genomen

Ach

vroeger dacht ik vaak in bang
van ze vinden mij niet aardig
via ben ik wel goed genoeg
tot aan kan ik dat wel
en zien ze mij überhaupt
het zit nu achter een ach
laat ze lekker vinden
en goed is goed genoeg
ze doen het er maar mee
net als ik doe elke dag

Droom

ik droomde over veldbloemen
drukbezocht en immer in bloei
ertussenin kon je zwijgen en kijken
met luie stoelen om op te zitten
en zachte kleden om op te liggen
of je ging lopen langs smalle paden
die je steevast lieten verdwalen
om daarmee thuis te zijn
het was een plek
een plek vol licht, vol lentes
kwetsbaar zacht en nooit te warm
enkel windstil en eindeloos
met appelflap bij rooibosthee
…..koud bier was er helaas niet
ook pikante nootjes ontbraken…
maar er was geen plaats voor klagen
want je was er even samen
met wie je wilde zijn

Op papier

het is al even geleden
dat er überhaupt geschreven
laat staan gedacht werd
het was mij om het even
al dit zijn, het leven
en dat schrijf je dan op
ineens

Hard

dan graaf ik het kind wel op
wek het met een harde trap
en knuffel hem daarna
hij kan het niet helpen
kom maar zitten in mijn jas
alsof het pas begonnen was
dit rare bestaan
ik neem je mee op stap
we zullen dansen, sjansen
en drinken tot ons eindig

Bang

het was een beetje net als vroeger
daar wist ik ook niet wie ik was
zweven tussen dapper en verlegen
bang voor niets waar ik alles zag

Afvragen

hoe wie er niet is er zo kan zijn
ik tel je sproeten, zelfs de kleine
al jouw tanden lachend op een rij
je luistert naar wat ik nog wil vragen

en zwijgt voor altijd, leeft je vrij
ik voel hoe alleen jij kon kijken
met vingers streek over mijn hand
toen even huilde in de keuken
waar ik je vroeg waar je aan dacht

daar plots jouw broze dapper brak
het was niets minder meer dan alles
wat goed genoeg moest zijn die dag
voor jou geen morgen meer met minder

tussen lange nachten zonder zacht
je wilde beter, niet een vergeten
geen eenzaam dolen door een leegte
en dat er altijd iemand aan je dacht

Wens

ik was graag mijzelf geweest overal
en bij iedereen het liefst vooral, te laat

er woont binnen steeds meer schijn
heilig was al vertrokken met het laatste licht

in ieders aanzien verscholen stukken mij
zich onder dikke trui of eenvoudig zwijgen

niemand zou ooit weten wie dit alles was
en ook jou geef ik geen weke delen meer

wie over mij spreekt straks na verdwijnen
heeft het over alles behalve zeker weten

Genoeg

het zou voldoende kunnen zijn
wanneer ik niet zo weinig was
alleen mijn schrale mij alleen
vol scheuren en oude deuken
ooit gesterkt door overmoed
gelovend in de kracht van goed
naïef sta ik weer in de hoek
wat dommig voor mij uit te staren
het zou voldoende moeten zijn
wanneer ik niet zo weinig was
met al mijn veel te veel alleen

Rem

ik loop mijn druk ooit eens voorbij
niet op de rem maar volle kracht
alleen de leuke dingen op mijn pad

ik trap alle sterren door de nacht
kus hardste lippen boterzacht
verdwijn plots tussen gordijnen

hang de slingers vol met woorden
zal zingen voor wie wil horen
draag mij naar waar ik hoor te zijn

ik loop mijn druk ooit eens voorbij
zittend in het stil van mijn alleen
voel ik jouw liefde om mij heen