Zand

er lag wat zand nog op je buik
want het knarste na mijn kus
het proefde heerlijk naar zopas
zoetig achter zilt, naar enkel wij
er lag zoveel meer rondom ons
het voedde het licht in onze lijven
droeg zware zuchten op te weinig tijd
zoog wellustig zweet de diepte in
we waren één, plakten als verlijmd
verdwenen in intens tevreden zijn
keken verlegen naar beneden
kusten knarsend zonder spijt

Wandel

zijn blik ving de vertes in een netje vol
wie had hier al gelopen
toen het vroeger heette hier
je denkt dat kleuren toen valer waren
paardenbloemen minder geel
met pluizen die zo ver niet kwamen

of was het andersom
met dagen zoveel feller
voldoende tijd voor vol genieten
een gele kwikstaart knikt bedeesd

Verdwaald

hij liet zich nooit remmen meer, de ingetoomde zwerver
met zijn onverzorgde haren boven veel te wilde jaren
de gebruinde wangen van een oude kop
je kon het in zijn ogen zien, ze brandden van verlangen naar het buiten
het stil zijn, genieten van wat nu was zonder blijven hangen
in het eerder of het later
onderweg vanuit zijn midden was hij los

error: De inhoud is beschermd !!