zullen we het ooit anders doen
of blijft het de storm tussen stiltes
en is dit het oog waar we nu wonen
om weer even op adem te komen
om weer te voelen, te weten
te weten van dit fijn dichtbij
weet je lief, wij zijn de wind
wij zijn een eb en vloed
wij zijn de dagen, maar dan
zonder een voorbij
en wij leven onze jaren
met de handen om het hart
met een hart dat al gebroken was
voordat we wisten van dit wij
ik draag je scherven, jij mijn zacht
en dat doen we, of het nu blijft of gaat
onder grijze waas ruikt deze dag
naar roomboter en hagelslag
duimdik op vers geroosterd brood
het is een zoet verlang naar al je warm
vol van klam en huid waaraan ik kleef
waar liefde dampt vanuit de buik
lust schudt onder schouderblad
in ons beider zweet zwemt
de vijver van jouw navel
waar we luid in elkaar opgaan
tussen kruimels op de tafel
je kunt gewoon met mij praten
in plaats van broodkruimels achterlaten
ik snij niet door je vel, wil enkel strelen
kussen geven op wat je maar wilt delen
maar stap niet in waar jij je schaduw laat
heb mijzelf tot nu genoeg gegeven
blijf jij zweven waar je staat
het is mij om het even
je bent m’n alles al
altijd gebleven
zoals je weet
tot zacht
ik was nooit meer dan een pleister
zonder plakken en te klein altijd
ik was niet anders dan een steen
onder je hak bij lopen over rozen
ik was het einde van aan tafel
na amper proeven en verslinden
ik was al weg bij ooit geweest
voordat het allermooist mocht zijn
waren we maar water
water waarin dromen dreven
dreven we maar ver voorbij
voorbij in elkaar verdwalen
verdwalen om te vinden
vinden van het hoe elkaar
elkaar te strelen zonder schrijn
en het leek net alsof je daar was
naast mij zat en met mij keek
naar lucht die overdreef
snel achter morgen aan
en het was net alsof weer even
het leven paste in mijn vuist
er mocht zijn wat bleef
zonder verwijten
wie doet ertoe in deze lege zee
onder licht wat faalt te stralen
bedekt wat vluchten wil
kussen tussen sterren
voorgoed verdwijnt
onder de zesde maan na jou gezeten
berg ik de laatste resten op
onder mooi geweest
een dood destijds
en het is vooral dat hele kleine
en het voelt nog altijd warm
en ik kan je dichtbij ruiken
en het is net alsof het blijft
en ik kan het schrijven op je huid
en groet alle sproeten
en streel je wangen zacht
en zie je ogen in de mijne
onder de zesde maan gezeten
na jou – hier stil en samen zwijgen
poets ik die laatste resten op
en laat ze schijnen
weet je, lieve jij,
waar ik aan denk vaak
zo deze afgelopen dagen
aan jij hoe dapper lange dagen draagt
met je dromen stil de tijd vertraagt
met de verbeelding die vanbinnen raakt
is het dat blad op het bevroren pad
de kat die zich warmt aan je hand
de zin waarin je steeds verdwaalt
of de zachte mist waarin je staart
en tel je net als ik doe af
met sprongen door de wilde nacht
slinger je ook dwars door vragen
over hoe wij ruikt en
of het zoet zal smaken
nu weet je, lieve jij
waar ik aan denk vaak
zo deze afgelopen dagen
tussen alles wat ik denk, draag, schrijf en vraag
liggen al de bloederige reepjes wij
te drogen onder een grote oude scheve schemerlamp
eronder is het er eigeel, handwarm en aangenaam
niet de klamme hand van lange zomerdagen, maar eerder één
van tintelende vingertoppen op een eerste februari-dag
en dat dan vlak nadat je binnenkomt
na net te lang buiten te zijn verbleven
in je veel te dunne versleten jas
de koffie alvast zacht wenkt vanuit de pot
met babyarmpjes waterdamp
zou alles dan toch alleen maar dit
koffie onder bleke zon, in gedachten
loom wat zinnen schrijven die blijven
zonder ooit te zeggen wat ze zijn
staren naar dat punt voorbij voorbij
en dan weer weten wat ooit was
