Staan

pak je hand vast en sta standvast
knijp in je palmen, maak geen vuisten
luister naar de slecht te duiden huiver
al het afscheid, de leegte, het gemis
wat nog komen gaat of nu al is
hoe hij sluimert, je thuis verkruimelt
je vertrappen wil, jouw zijn verstuiven
kijk hem aan en laat hem zwijgen
schreeuw je hart weer zuiver
omarm wat is, het juiste
met je licht en je lach

Zeker

je oogt moeiteloos in je bijna dansen rondom ons hier even
waar leg jij al je getwijfel voor je bepakt met laagjes zeker op mij toestapt?
ligt het aan mij of ben jij echt zoveel vrijer van dat wikken
nooit dat steentjes trappen tot aan een weer niet durven zeggen wat je denkt.
jij lacht mij aan en kust dat ik als gewoon alleen mij voor jou zo mooi al ben.
ik weet niet wat hierop te zeggen, versteen met mijn ongeloof

Breuk

ik voelde mij gekluisterd, ontluisterd
dolen door alsmaar stiller duister
zonder het strelen door jouw stem
waarop ik mij te pletter vloog

zo zacht wist jij mij vaak raak te raken
liet je koestering mijn verwoesting staken

hongerig naar een trage hartslag na felle veldslag
waarna wij ons bezweet overgaven
op het zwaard gespietst
stierven wij boven pas verbloed

buigzaam smolt lijdzaam tot vreedzaam geregen spreken
van slechts een eenzaam houden van

Kind

jouw leven is niet daar
en het mijne ver van hier
vervlogen

de laatste adem van het kind

druk met een schep in de weer
tot water komt voor luide tranen
verslagen

bouwen aan Legowezens
hele dagen
tot de arm die steeds maar afbrak
verbroken

de laatste adem van het kind

rennen we voorbij wat voor ons ligt
te bang het vast te grijpen
doen ogen stevig dicht
vergeten

error: De inhoud is beschermd !!