vriendschap – Krijgerij

Iemand 2

ik ken iemand die zijn best doet
niet teveel te zijn om daarmee te blijven
niet te verdwijnen als herinnering
ik ken iemand die nu al denkt
goed genoeg te zijn en nog niet beseft
dat hij daarmee stopt hier te bestaan
ik ken iemand die niet weet
hoe mooi ze is en zo mooi stralen kan
die zichzelf pas ziet in enkel donker
ik ken iemand die alleen de liefde is
met open ogen door alle sloten loopt
en verdrinkt in alsmaar delen
ik ken iemand die altijd alles geeft
en zelf vergeet hardop te dromen
in niets verdwijnt, voor lief genomen

Nooit anders

zullen we het ooit anders doen
of blijft het de storm tussen stiltes
en is dit het oog waar we nu wonen
om weer even op adem te komen
om weer te voelen, te weten
te weten van dit fijn dichtbij
weet je lief, wij zijn de wind
wij zijn een eb en vloed
wij zijn de dagen, maar dan
zonder een voorbij
en wij leven onze jaren
met de handen om het hart
met een hart dat al gebroken was
voordat we wisten van dit wij
ik draag je scherven, jij mijn zacht
en dat doen we, of het nu blijft of gaat

Lijn

er zijn lijnen die blijven
alsof ze zijn gemaakt van
staaldraad, maar dan zacht
van wolken over zandstrand

er zijn lijnen die je niet ziet
enkel voelt in het onderhuids
dat onvoorwaardelijke thuis
waar je warm en welkom bent

het zijn de lijnen die je maken
je laten struikelen en zien
altijd jezelf te mogen tonen
in fel verlicht en al je zwart

Verstopt

je kunt gewoon met mij praten
in plaats van broodkruimels achterlaten
ik snij niet door je vel, wil enkel strelen
kussen geven op wat je maar wilt delen
maar stap niet in waar jij je schaduw laat
heb mijzelf tot nu genoeg gegeven
blijf jij zweven waar je staat
het is mij om het even
je bent m’n alles al
altijd gebleven
zoals je weet
tot zacht

Was

ik was nooit meer dan een pleister
zonder plakken en te klein altijd
ik was niet anders dan een steen
onder je hak bij lopen over rozen
ik was het einde van aan tafel
na amper proeven en verslinden
ik was al weg bij ooit geweest
voordat het allermooist mocht zijn

Dubbel

waren we maar water
water waarin dromen dreven
dreven we maar ver voorbij
voorbij in elkaar verdwalen
verdwalen om te vinden
vinden van het hoe elkaar
elkaar te strelen zonder schrijn

Hoe het was

en het leek net alsof je daar was
naast mij zat en met mij keek
naar lucht die overdreef
snel achter morgen aan

en het was net alsof weer even
het leven paste in mijn vuist
er mocht zijn wat bleef
zonder verwijten

wie doet ertoe in deze lege zee
onder licht wat faalt te stralen
bedekt wat vluchten wil
kussen tussen sterren

voorgoed verdwijnt

Dat je weet

weet je, lieve jij,
waar ik aan denk vaak
zo deze afgelopen dagen

aan jij hoe dapper lange dagen draagt
met je dromen stil de tijd vertraagt
met de verbeelding die vanbinnen raakt

is het dat blad op het bevroren pad
de kat die zich warmt aan je hand
de zin waarin je steeds verdwaalt
of de zachte mist waarin je staart

en tel je net als ik doe af
met sprongen door de wilde nacht
slinger je ook dwars door vragen
over hoe wij ruikt en
of het zoet zal smaken

nu weet je, lieve jij
waar ik aan denk vaak
zo deze afgelopen dagen

Dit

zou alles dan toch alleen maar dit
koffie onder bleke zon, in gedachten
loom wat zinnen schrijven die blijven
zonder ooit te zeggen wat ze zijn
staren naar dat punt voorbij voorbij
en dan weer weten wat ooit was

Vooral

het is het missen nog vooral
je ogen lachend bij mij al zien alleen
een heel warm blij vlak voor dichtbij
het is het missen nog vooral
de kussen, het strelen en verlangen
jou sussen bij je beven en dat bange
het is het missen nog vooral
vlak naast jou gunnen wat bestaat
wie bij je blijft en niet steeds gaat
het is het missen nog vooral
dat zacht vernevelt en vervaagt
verwaaien zal met vroeg of laat
het was het missen wat vooral
jou straks in enkel zacht bewaart