ik mis je meer
het blijkt niet te slijten
blijft krassen op de huid
alsmaar steken in de buik
kriebelt als een nieuwe trui
ik mis je meer
willen weten wie je nu echt bent
hoe je ruikt en wat je denkt
niet eens meer vragen naar waarom
alleen heel even vast te houden
ik mis je meer
net of je stiekem in mij huist
en met vlagen in mijn aderen
maar door mij heen blijft jagen
zo dit vandaag naar morgen kruipt
mis ik je meer
ik gun jou alles wat je bent
nog net niet ziet of kent
maar waarvan je straalt al
het sluimert, smeult, vat vlam
deze jij zal nooit meer doven
je hoeft het alleen maar te geloven
dat jij het bent, altijd al was
zo zacht in jou verborgen lag
naar buiten vocht tot aan ontluiken
hard in je hart klopt voor nu en morgen
dus knijp je vel fijn, blijf fel jezelf zijn
je bent zoveel, meer dan genoeg
en nooit teveel, tekort, zal blijken
als ik met jou ben
stopt het denken, start bestaan
sta ik op en daarmee aan
wanneer ik zie hoe jij mij ziet
schreeuwt alles wel
en niets meer niet
warm voelt het vooral
als een iets te grote deken
of een pas gekochte trui
de haard die aan gaat
mijn hart dat aanslaat
je bent lief sprak je uit
en dankjewel, terwijl je huilt
warm voelt het vooral
als eens verbonden blijft
tot in de kern beklijft
tijd drijft op het besef
na jou te willen sterven
wat kan ik anders dan
in deze stilte aan je denken
je blik, je lach als je mij zag
het blije van het vrijgevochten vrije
in het jij wie je met mij was
zo jezelf leek en enkel liefde gaf
vlak voor je zo plots vertrok
ik kan niet anders dan
je willen weten nog
teveel van jou zal er nooit zijn
zomers vol lijk jij te stralen
je plukt het fruit voordat het valt
teveel van jou kan er nooit zijn
je geeft jouw veel zo gul en graag
weet hoe je lentes bij je draagt
teveel van jou mag er nooit zijn
je bent wat de seizoenen maakt
het licht wat schittert over water
maar als het donkert, sluimert, stilt
en het teveel blijkt wat jouw raakt
pak dan gerust mijn hand vast
totdat het weer beter gaat
welke wereld leeft er achter mij
als ik naar voren kijk
heb ik mij verkeken
in de verkeerde trein gezeten
ben ik voorbij eigen race gereden
tot opeens jij daar zat
en mij verlegen staren zag
je groette welkom met je lach
spoorde mij aan tot zeker weten
vergat wie er was
naast jou lag
jouw alles vrat
wat je maar gaf
tot voorbij het zat
gulzig dronk
van elke drup
je kruimels nam
er genoeg aan had
tussen groen vertoeft, onder blauw
zonder moeten, laat staan doelen
laaft mijn brein hier aan de zon
knaagt aan jou die mij ontbreekt
het is het missen, het voelen
de zachte haren van je wangen
je mond, die zonder woorden
mij laat verlegen in jouw lach
hoe je tijdloos naar mij kijkt
begrijpt hoe ik tik, rijp onder je ogenblik
in de streling van je onderlip
nagels vlammend fel naar onderhuids
met je hete adem op mijn ongeduld
