Auteur: Wichard de Krijger

zullen we het ooit anders doen
of blijft het de storm tussen stiltes
en is dit het oog waar we nu wonen
om weer even op adem te komen
om weer te voelen, te weten
te weten van dit fijn dichtbij
weet je lief, wij zijn de wind
wij zijn een eb en vloed
wij zijn de dagen, maar dan
zonder een voorbij
en wij leven onze jaren
met de handen om het hart
met een hart dat al gebroken was
voordat we wisten van dit wij
ik draag je scherven, jij mijn zacht
en dat doen we, of het nu blijft of gaat

je kunt gewoon met mij praten
in plaats van broodkruimels achterlaten
ik snij niet door je vel, wil enkel strelen
kussen geven op wat je maar wilt delen
maar stap niet in waar jij je schaduw laat
heb mijzelf tot nu genoeg gegeven
blijf jij zweven waar je staat
het is mij om het even
je bent m’n alles al
altijd gebleven
zoals je weet
tot zacht

ik was nooit meer dan een pleister
zonder plakken en te klein altijd
ik was niet anders dan een steen
onder je hak bij lopen over rozen
ik was het einde van aan tafel
na amper proeven en verslinden
ik was al weg bij ooit geweest
voordat het allermooist mocht zijn

waren we maar water
water waarin dromen dreven
dreven we maar ver voorbij
voorbij in elkaar verdwalen
verdwalen om te vinden
vinden van het hoe elkaar
elkaar te strelen zonder schrijn

en het leek net alsof je daar was
naast mij zat en met mij keek
naar lucht die overdreef
snel achter morgen aan

en het was net alsof weer even
het leven paste in mijn vuist
er mocht zijn wat bleef
zonder verwijten

wie doet ertoe in deze lege zee
onder licht wat faalt te stralen
bedekt wat vluchten wil
kussen tussen sterren

voorgoed verdwijnt