Stil

tussen alles en voorbij sta jij
aan de rand van vandaag en zwijgt
jij doet precies dat
wat ik al zo lang verdraag
sluimerende oude pijn
een ongezien
en ongehoord te zijn
ik zoek warm van een hand
op mijn schouder zacht geland
of nog fijner
even zwijgend
door mijn haar
zeggen dat je blij bent
dat ik besta, in je leven leef
door je denken zweef
of nog fijner
enkel wat kwetsbaar geeft
een mens bent
met mijn lot begaan

Leeg

je herkent ze aan de lach onder doodse blik
geen tranen te ontwaren, enkel ijskoud staren
ze ruiken te goed en te zacht en komen halen
het uit je binnen grijpen, desnoods zuigen

je herkent ze aan twee oren zonder luister
vlakke praat die nergens over gaat vaak
het klinkt fijn maar vergeet zelf te vragen
houdt daarmee buiten wat vanbinnen rot

Weids

kleine stukken binnen dagen kleuren wit
het is geen leeg, maar vooral een anders
stilte vol herinneringen, een nieuw weids
voorzichtig zet ik stappen door nat gras

het frisse van de dag binnen minder licht
mijn ogen die nog slapen, moe van waken
het besef dat het slijt tot voorbij tevreden
waar iets schuurt soms over verder glad

error: De inhoud is beschermd !!