Weet je

weet je wel hoe mooi ze is
jouw jij
en dat zij mij zo laat voelen
hoe ik mijn bestaan bedoelde
tussen de mooiste bloesem sta
driftig bloeiend in mijn blozen
bang dat je straks voorbij gaat
maar jij mij dan plukt
in je haar doet en danst
mij omhelst in je lach
laat verdrinken in je licht
mij laat zwijgen in je blik
en laat zijn waar ik van schrik
al mijn breekbaar en alleen
prik jij zo dwars doorheen
streelt mij door kwetsbaar
kust mij wakker waar het fijnt
zoveel houdt van al dit wij

Gezien

ik zag je naar mij kijken
wist dat jij het aan mij zag
de hunkering naar weten
en voelen tot in de tenen
dat het klopt, dat het past
dat het pas begonnen was
dat ons lachen nooit vergaat
dat wij tot aan de dood bestaat
dat onze lippen blijven voelen
wat in het lot ooit is bepaald
ik zag je naar mij kijken

Samen

ik zie je kijken, verlegen, je vrije, jouw geven, het warme, het delen,
ik zie je kijken

je ziet mij zitten, verlegen, jij kunt mij breken en helen, opent het zuiver, bekruipt mij, laat mij stralen, ziet mij zitten

we liggen samen, vervlochten, verstrengeld, versmolten, vonden ons ineen,
we liggen samen

nu vertrekt, met het later op de wind, tranen branden van verlangen naar weer,
ik zag je kijken, je zag mij zitten,
we lagen samen

Besef

verwonderen
doe ik allang niet meer
nu ik gezien heb dat we draaien
in cirkels vol van spijt
vlak van slecht gemengde kleuren
snuif ik de geuren slechts van grijs
had ik daar maar dit verkozen
was ik destijds gewoon gegaan
dan zat ik vast nu niet te malen
over het verlies van al mijn tijd

Allang

je bent allang van mij, nadat je mij daar aankeek met je jij
je bent allang van mij, toen je mij pelde met je nagels op mijn lijf
je bent allang van mij, je geur die mij omhelsde in het vrij
je bent allang van mij, in het kleuren van de dag zonder het grijs
je bent allang van mij, het eenvoudig accepteren wat mij drijft
je bent allang van mij, door mij dicht te laten blijven bij het mij
je bent allang van mij, het zachte strelen over delen tot ze breken
je bent allang van mij, door het hele mooie alles van jezelf te geven
je bent allang van mij, met het weten dat het is en wat het blijft

Zand

er lag wat zand nog op je buik
want het knarste na mijn kus
het proefde heerlijk naar zopas
zoetig achter zilt, naar enkel wij
er lag zoveel meer rondom ons
het voedde het licht in onze lijven
droeg zware zuchten op te weinig tijd
zoog wellustig zweet de diepte in
we waren één, plakten als verlijmd
verdwenen in intens tevreden zijn
keken verlegen naar beneden
kusten knarsend zonder spijt

error: De inhoud is beschermd !!