tussen alles wat ik denk, draag, schrijf en vraag
liggen al de bloederige reepjes wij
te drogen onder een grote oude scheve schemerlamp
eronder is het er eigeel, handwarm en aangenaam
niet de klamme hand van lange zomerdagen, maar eerder één
van tintelende vingertoppen op een eerste februari-dag
en dat dan vlak nadat je binnenkomt
na net te lang buiten te zijn verbleven
in je veel te dunne versleten jas
de koffie alvast zacht wenkt vanuit de pot
met babyarmpjes waterdamp
hoe grijs dreigt aan de verte
ze fluiten alsmaar zachter,
de vogels, een vlinder buitelt
zoekt blad vast om te schuilen
al drijft de zon hier nog voluit
waar water blijft is zeker
het verdampt, wordt wolken
drijft voorbij of regent over
eindeloze droogte of klam gras
waar liefde blijft blijft raden
het zeurt en schrijnt naar later
ligt maar onverhoopt te waken
tot daar het fris van zomer blijkt
waar jij en ik ooit blijven
kun je zwaluwen slechts vragen
ze zweven dapper over water
en brengen liefde ergens heen
het kan geen toeval zijn – dit nu, hier, wij
vergeten alle luiken af te sluiten
om te waken met de dag – opgestaan, te laat
de garnalen in mijn maag, ze zwommen
met rode pepers en gember traag omlaag
het kan geen toeval zijn – dit ongehaast
de stijve rug, de stramme pas, verstillen
wie er wel is en wie afzag van vandaag
het zal geen toeval zijn dat op het bankje
een driepersoonsdeken warmte gaf en jij
op de buik daar op het gras de letters las
er dichters zaten op matten in het zand
en woorden gaven aan wat juist was
even stilstaan met eenvoud vervuld
leven zal zich wel ontvouwen
blijven stappen over bestaande paden
of toch eens de andere afslag nemen
even stilstaan, ieder zintuig aan
leven zal zich snel ontvouwen
al lijkt mijn lijf mij aan te kijken
blijkt het wandelen een vlucht te zijn
even stilstaan, laat de twijfel gaan
zie wat stroomt en vliegt en kruipt
zie wat breekt en rot en huilt
luister naar handenvol met vinkenslag
even stilstaan, pak dan je eigen hand
vergeven voelt beter dan ontvangen
je verjaagt luid wat wil vertragen
en graag verschuilt onderhuids
met even stilstaan kom je pas vooruit
je weet vast al dat kabouters wonen
binnen stammen van de dode bomen
ze hakken daar met de kleine bijlen
de mooiste kamers voor elkaar bijeen
binnen stammen van de dode bomen
blijft het donker, droog en ongezien
branden lampjes van torrenvleugels
op schilderijtjes vol met vergezicht
het zijn de raampjes als het ware
want binnen blijven is een must
de buizerd loert op rode muts
daarom blijven alle deuren dicht
tegen jezelf aan lopen doodgewoon
de straat zien kruipen en veranderen
in kiezels die klagen van een ooit
tot rul zand halve passen teruggeeft
je klimt op tegen een traag vooruit
een voorbij lonkt door te gaan zitten
tegen niet gelukt en nooit gedaan
en dan weer in eenvoud verdergaan
het is dwars over deze groene leegte
tussen gakkend gans en zilverglans
waar je verkleint voorbij verdwenen
op dat alleen lijkt tussen velen
het grote niets blijkt – alweer vergeten
zie jij ook
heel hoog
de glimlach in het zwart
hij hangt maar wat
groeit traag
laag voor laag
vol schijn
in andermans licht
de ogen dicht
vraagt zacht
zal het ooit weer eens
ook de mijne zijn
een maandag vol tranen achter glas
die waarop je namen schrijft
van ooit gekend en voor je neus
er is geen keus voor wat was en is
anders dan beseffen dat het vliegt
de tijd – over omgeploegde plaggen
plassen troebel en vol duister
waar lente druipt over ruiten
samen warm en amper daar
