Prairieleed

In leegte staar ik naar weinig anders
dan besmeurde glazen
scheiden binnen van buiten

Dagdromen vol vragen
trekken voorbij over prairie
in lange karavaan

Ik spring op de bok van
de achterste wagen
waar een trieste oude man dommelt

Hij spuugt boos zijn pruimtabak
op de punt van mijn linkerschoen
kijkt mij diep aan

Mijn verbaasde blik blijkt
de trekker van zijn spreken
“Lul, je antwoord ligt voor je neus!”

Terras

Lachende gezichten drinken glazen halfvol leeg
Goedgevulde anekdotes doorspekken de warme sfeer
Lol alom aan alle tafels om ons heen over terras gestapeld
Grijsgedraaide grappen opnieuw uitgelicht en beleeft
Luider de gesprekken wanneer alcohol mixt met bloed
Grijze haren verdwijnen in onze hang naar vroeger
Later stillen borrelhappen uit frituur gezwollen buiken
Geven hernieuwde dorst en energie
Lettergrepen vervallen in gelal

Lockdown

Verwilderd sluip ik tussen omgevallen bomen
op zoek naar prooi
Geuren vertellen waar te gaan
of verstild te schuilen tussen groen
Sporen lees ik met gemak
als een goed boek
Zachte grom van achter uit de keel
Ingehouden adem laat mij verdwijnen
in veel te koude modderpoel
Als een schot hagel stort lijf
en leden zich op bange haas
Strottenhoofd drupt dampend na
tussen ongebleekte tanden
Gestilde honger geeft rust
vacht een muts met oren

Ik moet echt snel weer naar de kapper!

Verlanger

Zand loopt tussen tralies omlaag
op hoop gedragen
Wijds blikken jeugdherinneringen
vanuit versleten binnenzak
Speels fluiten rode wangen
dwaze liedjes in trillende aarzeling
Sneller steeds bonkt de klok
van het leven tegen dikke muren
Klagend volgen knarsende kiezen
het verloren spel der tijden
Warm kussen in kou gebroken lippen
troostend heimwee weg