Opgegeven

bleek keek zij via afgevreten nagelranden
langs de donkerbruine modderwanden
van haar zelf gegraven graf

heerlijk lag ze op vele opgegeven dromen
ijdele hopen manshoog om haar heen

het sterven mocht haar nu wel overkomen
voelde welhaast een welverdiende straf

dit leven bleek onverkort zoveel te lang
was enkel lijdzaam wachten op het slot

Bloot

vind je ook niet
dat het tonen loont
van waar je hart woont

zonder schroom te blozen
in dat ongemakkelijke hoekje
van het zacht te durven zeggen
wat je bozer schreeuwen wilt

het tere binnen naar het rauwe buiten
bloot en onbeschermd herboren
op die klamme tegels voor je thuis

je lief te laten kozen om niets
niets meer dan je maar bent

Bibbers

Het beschrijven van je denken
Is een kwestie van beginnen
Beetje woorden samen rijgen
Het worden vanzelf zinnen

Ze anderen laten lezen
Is al andere koek helaas
Blijf dan als grote vent
De zenuwen maar de baas

Het voordragen van eigen werk
Voelt alsof je ziel op tafel ligt
Met je kloppend hart ernaast
Kijk je als een angstige haas In het naderende licht