Toen

ik verlies mijzelf in het jou
je danst dan door mijn kop
kijkt dwars door het geweifel

neemt me mee in harde lach
pakt mijn arm al even vast
voor verdriet dit straks doet

zet een wazig geel verleden
achter glas en aan de muur
waar stof haar zal warmen

wars van wat ooit warm was
doe je gewoon het licht uit
stapt door dit oude buiten

Kinds

ik ben ooit mijn ik ineens verloren
tussen broeders in verdwenen
door een scheiden uiteengereten
reepjes kind vervlogen in venijn

ik vond één reepje met een regel
en die woorden heelden wonden
stapelden lagen van vertrouwen
tussen het uitgestelde mij

ik ben nu haast geheel begrepen
zweef mee in volle frisse vlagen
zwerf over ongekende paden
leef dagen – zoals ik wilde zijn

Toen

tussen moeder en vader in verloren
vind ik mijn kind zijn
gebroken terug

word ik plots bijna opnieuw geboren
in een harnas van twijfel
verweer ik mij vlug

de wereld lijkt kouder
zo zonder mijn ouders
die mij op hun schouders
dit leven door sjouwden

mijn verdriet blijkt verscholen
een warm thuis mij bestolen
mijn hart blijft enkel dolen
op zoek naar een troosten

error: De inhoud is beschermd !!