heb je dat ook wel eens
dat hangen aan een halm
over de randen hoopt vooral
een bloedrode nagelriem
en het alsmaar vast
dat krampachtig
en maar denken dat je vrij bent
wensen hoe je los zweeft
dwars door al je wilde dromen
dan ontwaakt tussen klam
van laffe angst
vroeger dacht ik vaak in bang
van ze vinden mij niet aardig
via ben ik wel goed genoeg
tot aan kan ik dat wel
en zien ze mij überhaupt
het zit nu achter een ach
laat ze lekker vinden
en goed is goed genoeg
ze doen het er maar mee
net als ik doe elke dag
je weet vast al dat kabouters wonen
binnen stammen van de dode bomen
ze hakken daar met de kleine bijlen
de mooiste kamers voor elkaar bijeen
binnen stammen van de dode bomen
blijft het donker, droog en ongezien
branden lampjes van torrenvleugels
op schilderijtjes vol met vergezicht
het zijn de raampjes als het ware
want binnen blijven is een must
de buizerd loert op rode muts
daarom blijven alle deuren dicht
alleen lijk ik het best te gedijen
vrij te zijn van alsmaar broeden op vragen
terug te gaan naar ver voorbije dagen
ze opnieuw steeds weer af te draaien
de eindes vaak vooral valt mij op
hoe het anders kon en wat dan zou zijn
in samen groeit er onrust als onkruid
aan mijn broze binnenkant vol van schaduw
en hangend aan slechts rafelige randen
lijkt er eenzaam in mij thuisgekomen
welke alles dan lijkt uit te doven
rust zacht zijn hoofd in vaak gebroken
je ruikt het in natte vlagen
voorbij droogt klam op de cv
ik laat het maar
en droom mijn eigen dagen
van je warmst in mijn mond
hoe heerlijk zoet je smaakt
mijn zweet dat verdampt
vanaf jouw hele naakt
waar ik mocht zijn
verblijven, leven in je kamers
zelfs daar waar het donkert
je vrat de pijn, het zonder
omlijstte missen met je lach
rotte stukken brood kruimelden een droog vaarwel
onder rauw versleten voetzolen
het waren niet de kruimels of de tomaten
en het was niet het spugen dat mij tranen deed
het was de lach op het gezicht
onder koud verkoolde ogen vol venijn
nog een kind slechts onder vuil verscholen
het was het ongeduldig joelen
om mijn eenzaam sterven
en dat alleen omdat ik
een gepassioneerde dichter was
de kerk beschreef in mooie rake zinnen
vol afkeer, een vergeefse roep in mooie woorden
om op deze aarde en in deze stad
te mogen leven zoals het ieder paste
niet zoals een oud boek dit beschreef
oh God toch, in dit erbarmelijk bestaan
verlos mij uit mijn lijden en leid mij
uit dit uitzonderlijk zondig vandaan
Oh God, ontluik mijn ongeboren mij
als een volle knop aan een oude tak
vol leven
Oh God toch, ik lijk mij niet te kunnen ontwortelen
van mijn worstelen
Oh God toch, ik wil vooral geen schaduw rijgen
aan de dagen die mij resteren
Oh God, laat mij langzaam en verbaasd
verschijnen in uw nevel
dan ontwaken aan de eerste zon
om te gaan slapen waar ik ooit begon
Wanneer je met je oren open stilstaat
als de zon opkomt of ondergaat
dan lijkt de tijd wel iets bevroren
te blijven waar je niets kunt horen
Net als die eerste centimeter ijs
het glinstert en brengt je van de wijs
en dapper met fris geslepen ijzers
je er dwars doorheen wilt glijden
thuis keek mij aan zojuist
ze zag een bleek vel – verrimpeld
met tussen gele tanden hagelslag
de haren ongewassen en niet gekamd
lauwe koffie met een glimlach in de hand
ze zag hoe je naar vroeger keek
vanbinnen nog zo op iemand leek
die je nooit was geweest
op zijn plek en werkelijk zijn
Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Wat zal mijn dochter haar kind vertellen over twintig jaar vanaf vandaag. Heb ik het haar ooit wel uitgelegd of vooral verzwegen. Voor haar was vrijheid alles na Corona, de lockdown plus avondklok.
Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Ik, haar vader en pake Wies straks, sprak nooit over oorlog en beleefde vrede en leefde in vol tevreden tot aan heden. Hing urenlang voor de TV en vrat zich vol aan overvloed en voorspoed bovenal. Van de 80 jaren mocht hij er al 52 consumeren zonder zich af te hoeven vragen hoe bijzonder het zonder oorlog was.
Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Ik ben ontsproten uit de liefde van mijn ouders die destijds met 26 jaar wel spraken over hoe blij we moesten zijn met de tijd waarin wij leefden. Dat het ooit anders was maar daarbij zonder duiding vaak verbleven. De hypotheek en hoge rente, maar ook genieten en veel lekker eten voor de TV met daarop Dallas en Mies en deze vuist op deze vuist.
Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Mijn ouders zijn beide verwekt in de eerste zomer na de oorlog. En daarna drie dagen na elkaar geboren. In het voorjaar dus en dicht tegen de zomer aan. Mijn vader vanuit Joost de Krijger en Dirktje Kuut. Opa was te werk gesteld destijds en terug gevlucht weet ik nog, al dacht ik als kind dat hij niet in het leger wilde en heb ik er nooit op doorgevraagd tot op heden. Ik zou het moeten willen weten
Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Mijn moeder haar verhaal was zoveel interessanter in mijn ogen. Pake Wiebe en beppe Wieke waren 3 weken getrouwd toen de oorlog kwam en Wiebe naar Engeland moest om bommen te hangen onder grote vliegtuigen. Om na vijf lange jaren eenmaal teruggekomen, Wieke opnieuw te moeten leren kennen. Bij een derde borrel vlak voor zijn verjaardag huilde hij in stilte. Daar verzonnen we verhalen bij over een kind wat daar nog was en die hij miste. Ernaar vragen deden we niet.
Laten we niet vergeten is te makkelijk
Laten we morgen koesteren in het besef dat wat er gisteren was ons is gegeven met het lijden en het lef van wie er streden.
Laten we bewaren en herbeleven dat vrijheid enkel kan bestaan door er keihard voor te strijden.
Laten we waakzaam blijven en niet wegdommelen in de zoveelste spelshow of ons laten meevoeren als slachtvee op algoritmes vol van voorgekookte teloorgang.
Laten we wat waar is voor ons staat blijven zien en groeten en warm in onze armen sluiten.
Laten we op elkaar passen vooral.
Laten we blijven beseffen hoe speciaal en ongelofelijk het is dat we draaien samen als gelijken op deze geleende bol rondom de zon.
En laten we, ten laatste, vooral genieten van het nu in al het kleins en groots tegelijkertijd om te herdenken wanneer het straks alweer honderd jaren later is dat destijds er ineens dat wonder VRIJHEID was. Bevochten voor ons om met de grootste zorg mee om te gaan. In te bestaan
