Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Wat zal mijn dochter haar kind vertellen over twintig jaar vanaf vandaag. Heb ik het haar ooit wel uitgelegd of vooral verzwegen. Voor haar was vrijheid alles na Corona, de lockdown plus avondklok.
Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Ik, haar vader en pake Wies straks, sprak nooit over oorlog en beleefde vrede en leefde in vol tevreden tot aan heden. Hing urenlang voor de TV en vrat zich vol aan overvloed en voorspoed bovenal. Van de 80 jaren mocht hij er al 52 consumeren zonder zich af te hoeven vragen hoe bijzonder het zonder oorlog was.
Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Ik ben ontsproten uit de liefde van mijn ouders die destijds met 26 jaar wel spraken over hoe blij we moesten zijn met de tijd waarin wij leefden. Dat het ooit anders was maar daarbij zonder duiding vaak verbleven. De hypotheek en hoge rente, maar ook genieten en veel lekker eten voor de TV met daarop Dallas en Mies en deze vuist op deze vuist.
Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Mijn ouders zijn beide verwekt in de eerste zomer na de oorlog. En daarna drie dagen na elkaar geboren. In het voorjaar dus en dicht tegen de zomer aan. Mijn vader vanuit Joost de Krijger en Dirktje Kuut. Opa was te werk gesteld destijds en terug gevlucht weet ik nog, al dacht ik als kind dat hij niet in het leger wilde en heb ik er nooit op doorgevraagd tot op heden. Ik zou het moeten willen weten
Laten we niet vergeten is te makkelijk.
Mijn moeder haar verhaal was zoveel interessanter in mijn ogen. Pake Wiebe en beppe Wieke waren 3 weken getrouwd toen de oorlog kwam en Wiebe naar Engeland moest om bommen te hangen onder grote vliegtuigen. Om na vijf lange jaren eenmaal teruggekomen, Wieke opnieuw te moeten leren kennen. Bij een derde borrel vlak voor zijn verjaardag huilde hij in stilte. Daar verzonnen we verhalen bij over een kind wat daar nog was en die hij miste. Ernaar vragen deden we niet.
Laten we niet vergeten is te makkelijk
Laten we morgen koesteren in het besef dat wat er gisteren was ons is gegeven met het lijden en het lef van wie er streden.
Laten we bewaren en herbeleven dat vrijheid enkel kan bestaan door er keihard voor te strijden.
Laten we waakzaam blijven en niet wegdommelen in de zoveelste spelshow of ons laten meevoeren als slachtvee op algoritmes vol van voorgekookte teloorgang.
Laten we wat waar is voor ons staat blijven zien en groeten en warm in onze armen sluiten.
Laten we op elkaar passen vooral.
Laten we blijven beseffen hoe speciaal en ongelofelijk het is dat we draaien samen als gelijken op deze geleende bol rondom de zon.
En laten we, ten laatste, vooral genieten van het nu in al het kleins en groots tegelijkertijd om te herdenken wanneer het straks alweer honderd jaren later is dat destijds er ineens dat wonder VRIJHEID was. Bevochten voor ons om met de grootste zorg mee om te gaan. In te bestaan
