Spring naar inhoud

Wilde Weerman

Speurtocht naar de wilde weerman
Zijn sporen nog warm, voelbaar
in de diepste groeven
van elke bocht

Zijn territorium,
de stilte van het bos,
haar stuivende droogte,
de meest beestachtige blubbers

Wild kijkt verschrikt,
het geluid van elektronisch schakelen,
ratelen van achternaaf
bij het even laten rusten
van stampende bovenbenen

Materiaal slechts een fiets, krom stuur,
rubber van noppenbanden
Krom voorover gebogen krachten
verpakt in taai verweerd vel
eisen uitsluitend moordende snelheid,
offeren zweet, tranen, snot en slijm

Door geen obstakel overwonnen
springt deze eigentijdse Tarzan
desnoods met de fiets als handtas
over de meest dwarse bomen

Gepubliceerd inGedichten

Wees de eerste om te reageren

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *