Over

Met het vertikken van de dag
komt dat getwijfel dichterbij
over hoe het verder moet
met ons allebei

Met het vervallen van de tijd
is er zo weer een uur voorbij
waarin wij blijven hangen
tussen het jou en mij

Toen

In tijd ineens teruggefloten
ben ik dat blonde jochie weer
gezien door de betraande ogen
van een verloren lotgenote

samen eenzaam, gekrenkt
van onze eigen kern beroofd
als drenkeling in stil verdriet
vragenvuren nooit gedoofd

verdwaald in onze schaamte
zonder dit elkaar te durven delen
verstilden levens op gelijke sporen
kauwden wij eenzaam in eigen pijn

nooit meer kind te durven zijn