Spring naar inhoud

Wat als

zal ik mijn denken ooit verliezen
in gezanik en gezever,
in het klagen en het oordeel
enkel dromen zonder leven

zal ik het lachen ooit verkwisten
slechts fronsend verongelijken,
in het dwaze donker staren,
zonder daglicht hier verblijven

zal ik de liefde ooit ontkennen
haar spiegelen in haat,
het lef, de hoop in alles op gaan geven
mijn zijn hier eenzaam achterlaten

zal ik woorden ooit nooit vinden
om op te schrijven hoe het mij vergaat
alleen nog maar mogen constateren
dat ware liefde niet bestaat

Gepubliceerd inGedichten
error: De inhoud is beschermd !!