Spring naar inhoud

Tegenzin

Zwetende vette zware treden
lonken omhoog naar het licht
lokken met de belofte van

nog ongekende vriendschap
ongezien landschap,
beleefd op nog ongeleefde dagen

Weifelend nog heel even
hier beneden verbleven
ontheemd, vervreemd
van wat ik weet van wie ik ben

Gepubliceerd inGedichten

Wees de eerste om te reageren

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *