Spring naar inhoud

Droog

Grond hijgt smekend van heimwee
naar de blauwe blubber van weleer

Trekt bleek, uiteen gereten
als de doffe schubben van een vis
op land alleen gelaten, verlaten
door het stromend water
van een ooit glasheldere beek

Uitgejoeld door hordes peuters
die onbedoeld luidkeels spelen
vanuit hagelnieuwe felblauwe
minimeren vol plezier

Gepubliceerd inGedichten

Wees de eerste om te reageren

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: De inhoud is beschermd !!