Lege stoel

Een lege stoel staat doods
binnen in te vullen ruimte
kille lak vraagt mijn warme bil
in stilte zacht zijn oude vel
hard versmelt met hartslag
ik luister in de schemer
naar gefluister
tot woorden schenken
waar de oren om smeken
kwetsbaar durven delen
van zelfgeschapen stukken ik
ruwe pure pijn galmt na
gestreeld door boterzachte
liefdevolle verenpracht
in waarde gelaten verlaten
tezamen tot een weerzien volgt