het licht geeft nog onwennig wit
je was er toen ik mijn eindig zag
warme vingers grepen door het donker
waar ik je meteen het alles wenste
vanuit mijn natte niets vol vragen
je nam mijn hand, streek mijn wang
alsof vandaag meteen na gisteren kwam
we zomaar stapten over maanden
waarin we enkel zwegen via volle manen
het is even wennen lief, dit dichtbijjou
ik knijp mijn maar pas gedroogde ogen
kijk je aan en hang hoog in mijn verlang
wil niet al mijzelf straks weer voorbij, bang
zo vooral bij je zijn wie ik mag blijven
laat ons licht er alle morgens zijn
