het kan geen toeval zijn – dit nu, hier, wij
vergeten alle luiken af te sluiten
om te waken met de dag – opgestaan, te laat
de garnalen in mijn maag, ze zwommen
met rode pepers en gember traag omlaag
het kan geen toeval zijn – dit ongehaast
de stijve rug, de stramme pas, verstillen
wie er wel is en wie afzag van vandaag
het zal geen toeval zijn dat op het bankje
een driepersoonsdeken warmte gaf en jij
op de buik daar op het gras de letters las
er dichters zaten op matten in het zand
en woorden gaven aan wat juist was
