Poel

dans tot de dag volgt na het donker
op mijn nochtans onbevangen rimpeling
onderhuids gedonder druist tegendraads
verlicht leed lijkt betraand te verbloeden
vloeiend verbonden met dat wat onder is
zonder zien voelt stilte zoveel harder
verzegelen vliezen schone diepten
zakken zorgen weg in zompig zand

Donker

Nu ik toch hier alleen in het koude duister zit
kan ik net zo goed ook in mijn denken
kort het sfeerlicht verlaten, op de tast
en heel goed het oor te luister leggende,
vinden wat nog soms zo sluimert
tussen dichte hagen twijfelstruiken
vol met ogen, haken en onbehagen,
die de zenuw messcherp weten te raken
zonder de oorsprong te ontwaren
van het hijgend kwijlend bloedend beest
wat angst heet

Mid-life perikelen

Het orakel sprak tot grijze duif

Vannacht ligt u, met de ogen open,
voor u staan de mooiste vrouwen
die u zouden willen slopen
komt u vanuit uw stoutste dromen
teleurgesteld uit bed gekropen
uw beide ogen bloeddoorlopen
voor een dringend kleine plas
hij lijkt zo langzaam uitgedropen
de eerste en de laatste
mag u inmiddels hopen