ik zie aan mijn handen dat het er is
oud, durf het de spiegel niet te vragen
onderhuids zal ook een drama zijn
het klopt, klaagt, zucht, verdraagt
het pruttelt, schokt, reutelt, kraakt
kreukelt, kreupelt, rimpelt in volnaakt
vol met vlekken, deuken en strepen
alsof mij dat zo fraai staat, vleesrepen
het kind wat er woont, in zichzelf praat
trapt tegen schenen, nog altijd kwaad
je ziet hem staren door mijn ogen vaak
hij telt mij vast af, zonder mededogen
troebele blik bekijkt dit lijf
oud vlees in verslapt vel
zoveel versleten onderdelen
vertellen krakende verhalen
met scherpe scheuten pijn
gadegeslagen door die kop
die kop vol grijze haren
spreken zijn rimpels boekdelen
over de harde lach, het verdriet
van de vele uren ongeslapen
de trieste ogen van een kind
Ouder worden is schrijven
Elk jaar een hoofdstuk
In de autobiografie
Die “jouw enige leven” heet
Geen tijd voor spijt
Herschrijven geen optie
Alle vrijheid echter
In wat nog gaat volgen
Kies voor eerlijk en echt
Ga vol voor passie
En doe vooral mee
In het boek van de ander
Deel vol humor je avonturen
Wees trots op jouw verhaal
En ga zolang je kunt
Voor wat je wilt ervaren
