een kerel als ik heeft geen leven
met al zijn verborgen gebreken
ik zal ze niet allen uitspreken
dat duurt een meer dan een even
het is het enorme gedreven
dat is wel inmiddels gebleken
het lijkt uit mijn voegen te breken
en nimmer en nooit uitgeschreven
doorlopend zie ik je staan
zwijg je mij aan
en ik
verslik mij in het mij
ik zonder jou
wakker schrik
had ik hier maar een foto van
dat moment op onze eerste date
en ik even achter in jouw ogen keek
zweeg alsof ik vergat waar het was
zag dat dit wij nooit op zou drogen
ik kan maar lastig zo door merk ik
alsof de zon morgen er zomaar weer is
en we wel zien hoe het ooit eens komt
of wat er is er überhaupt ook wel is
nochtans al het wij er zal blijken te zijn
en er tot het laatste later ook zal blijven
het ongewisse suddert in wat weet
ik kan lastig nog lang zo door merk ik
omdat ik jou toch nooit vergeet
zompig zogen zolen tussen het fractaal vermogen van het alles om ons heen
in mij sprong het broedseizoen dartel van het hier en nu naar het jou naast mij
wij bestonden gansdicht, lip aan lip, sloegen de afstand stuk als een oranjetip
onze vlinders konden overweg met afstand die niet bestond
sluis je mooi, je liefs, je zijn maar door
Gewoon ik
wil ik zijn
in eigen lijf
vol eigenheid
hoe ik hier leef
niet hoe jij kijkt
mij niet begrijpt
geen stempels op
drempels over
of kasten uit
staat hier mijn mij
in al zijn zijn
gewoon ik
laat mij
vrij zijn
Met een kwartier nog op de klok
Neem ik nu een best wel grote gok
Snel nog iets voor jou te schrijven
Bij voorkeur zonder overdrijven
Ik wil je zeggen dat ik van je hou
Iets wat ik veel vaker zeggen zou
Dan ik tot dusver heb gedaan
In ons te hectische bestaan
Grijp ik dit moment nu even snel
Schrijf snelle krabbels op een vel
Jij bent topvent waar ik op lijk
Zoals ik hier nu in de spiegel kijk
Zie je mij wel
hoe ik mij zie
weet jij wel
wie jij
voor mij bent
weet jij nog
waarom wij
hier zijn
Wij mogen zijn
samen
nog altijd
dat is
omdat jij
Jij bent
mag zijn
kan zijn
en ik
ook Mij
onderweg
naar mijn echte ik
stonden alle oude mij’s
mij na te staren
doods aan te gapen
voelde hun bezwaren
op mijn pad wegen
mitsen en maren
voor voeten gesmeten
lieten mij harder stampen
luider dan bas en drum
van pas geopend hart
wat eindelijk klopte
met wie ik nu ben
nooit meer bloeden
voor die ander
Een selfie maken
Jezelf overgeven aan
Pixels van je ik
