rotte stukken brood kruimelden een droog vaarwel
onder rauw versleten voetzolen
het waren niet de kruimels of de tomaten
en het was niet het spugen dat mij tranen deed
het was de lach op het gezicht
onder koud verkoolde ogen vol venijn
nog een kind slechts onder vuil verscholen
het was het ongeduldig joelen
om mijn eenzaam sterven
en dat alleen omdat ik
een gepassioneerde dichter was
de kerk beschreef in mooie rake zinnen
vol afkeer, een vergeefse roep in mooie woorden
om op deze aarde en in deze stad
te mogen leven zoals het ieder paste
niet zoals een oud boek dit beschreef
