ik mis je net wat meer tijdens het lopen
als een ijsvogel vlucht onder mijn passen en
hoe graag ook jij dat zou hebben willen zien
ik mis je net wat meer wanneer straks
winterse wolken eindelijk overdrijven en
het eerste lentelicht beide wangen kust
ik mis je net wat meer in mijn alleen
zo tussen samen waar je altijd bij was en
men mij vraagt hoe het nu gaat, bij zonder
ik mis je meer soms dan ik hebben kan
maar denk je mooier dan ik wensen kan en
verblijf in dankbaar voor elke tel met jou
het minst mis ik je als ik je bij mij droom
met mijn vingers in je haar verdwaal en
in even zweef tussen de slaap en waken
dan lijkt wat was en is opeens te kleven
staan komma’s daar waar punten bleven en
schrijf ik je weer heel dicht op mijn bestaan
